Jezus powiedział do swoich uczniów: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto miłuje swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli kto Mi służy, uczci go mój Ojciec”.

J 12,24-26 

W Janowej Ewangelii Jezus nie mówi osobiście o swojej śmierci, a jeżeli już musi to robić, to czyni to za pomocą symbolu. Obraz obumarłego i wrzuconego w ziemię ziarna jest szczególnym symbolem, który pomaga w zrozumieniu tajemnicy Chrystusa; mówi nam, że życie odniosło zwycięstwo nad śmiercią. Ziarno pszenicy nie umiera dlatego, że jest winne; umiera, by nie pozostać samo; umiera, by stać się kłosem. Umiera z konieczności wzrostu i przemiany; umiera, ponieważ nie może być jednocześnie i ziarnem, i kłosem; umiera, ponieważ musi „przejść” z ziarna w kłos. Tym przejściem – paschą – jest śmierć. Tak samo jest z Chrystusem. Przechodzi przez bramę śmierć, aby „pójść w zapasy ze śmiercią i powalić ją raz na zawsze”. Wydające owoc obfity obumarłe ziarno to znak, że życie odniosło zwycięstwo nad śmiercią.