Jezus udał się na drugi brzeg Jeziora Galilejskiego, czyli Tyberiadzkiego. Szedł za Nim wielki tłum, bo oglądano znaki, jakie czynił dla tych, którzy chorowali.

Jezus wszedł na wzgórze i usiadł tam ze swoimi uczniami. A zbliżało się święto żydowskie, Pascha.

Kiedy więc Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczne tłumy schodzą się do Niego, rzekł do Filipa: «Gdzie kupimy chleba, aby oni się najedli?» A mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co ma czynić.

Odpowiedział Mu Filip: «Za dwieście denarów nie wystarczy chleba, aby każdy z nich mógł choć trochę otrzymać».

Jeden z Jego uczniów, Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Niego: «Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest dla tak wielu?»

Jezus zaś rzekł: «Każcie ludziom usiąść». A w miejscu tym było wiele trawy. Usiedli więc mężczyźni, a liczba ich dochodziła do pięciu tysięcy.

Jezus więc wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił i z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał. A gdy się nasycili, rzekł do uczniów: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło». Zebrali więc i ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, pozostałymi po spożywających, napełnili dwanaście koszów.

A kiedy ludzie spostrzegli, jaki znak uczynił Jezus, mówili: «Ten prawdziwie jest prorokiem, który ma przyjść na świat». Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.

J 6,1-15

Tłumy ciągnęły do Jezusa za sprawą znaków i cudów, które uczynił. Ewangelista Jan wzmiankuje, że na miejscu zgromadziło się niemal pięć tysięcy mężczyzn. Nie odsłania jednak ich myśli, oczekiwań i pragnień. Prawdopodobnie marzyli o osobistym spotkaniu z Jezusem, o uzdrowieniu z chorób i dolegliwości. Tymczasem stali się uczestnikami niespodziewanego zdarzenia i świadkami innego cudu. Jezus zaspokoił ich najprostsze potrzeby: „... wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił z rybami, rozdając tyle, ile kto chciał”. Ten prosty znak, ofiarowanego i przełamanego chleba, jest zapowiedzią niezwykłego daru – pokarmu na życie wieczne. W tym zwyczajnym chlebie kryje się niepojęta miłość Boga do człowieka. W sposób najdoskonalszy i najpełniejszy w Eucharystii, kiedy chleb i wino stają się Ciałem i Krwią Chrystusa.