Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której przedtem wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to Jego towarzyszom, pogrążonym w smutku i płaczącym. Ci jednak, słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie dali temu wiary.

Potem ukazał się w innej postaci dwom spośród nich na drodze, gdy szli do wsi. Oni powrócili i obwieścili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli.

W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary oraz upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego.

I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!»

Mk 16,9-15 

Maria Magdalena spotkała zmartwychwstałego Jezusa. Spotkali Go również uczniowie zmierzający do Emaus. Pozostali apostołowie przyjęli prawdę o zmartwychwstaniu Jezusa dopiero wtedy, gdy Go sami zobaczyli. Nie wystarczyło im świadectwo innych ludzi. Jest ono ważne, ale kluczowe jest osobiste doświadczenie. Droga wiary Marii Magdaleny i apostołów jest także drogą każdego z nas. Nadzieją napawa fakt, że Jezus najpierw wyrzuca uczniom opór w przyjęciu świadectwa innych ludzi mówiących im o Jego zmartwychwstaniu, a zaraz potem wysyła ich, by głosili Ewangelię. Można mieć trudną przeszłość, jak Maria Magdalena, można być wątpiącym, jak wielu z uczniów Jezusa, ważne, by się dać Jemu odnaleźć, by się z Nim spotkać. Jezus ciągle nas szuka i chce przejść przez zamknięte drzwi naszego serca. Chce, byśmy nie tylko o Nim słyszeli, ale Go doświadczyli, a potem o tym opowiedzieli innym.