J 1,29-34 

Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby on się objawił Izraelowi».

Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem Ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».

Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. J 1,29

Takie jest świadectwo Jana Chrzciciela o Jezusie: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”. Czemu Baranek Boży? Wiadomo: jak w nocy wyjścia Izraelitów z Egiptu krew baranka paschalnego uratowała przed śmiercią pierworodnych, tak krew Jezusa, Bożego Baranka dla nas zabitego, ratuje wierzących w Niego od śmierci wiecznej. A dlaczego Jan mówi nie grzechach, ale o grzechu? Bo wszystkie grzechy do jednego się sprowadzają – do grzechu odrzucenia Boga. Z tego wypływa zarówno grzech niewiary, jak i lekceważenie wszystkich Bożych przykazań. Jezus zaś sprawia, że jeśli w Niego szczerze wierzymy, nasze grzechy przestają się dla Boga liczyć.