Był też wielkim wspomożycielem potrzebujących. Dzisiejsze pierwsze czytanie jest tego przykładem. Prorok, mając świadomość swej mocy, odwdzięcza się za gościnę, zaradzając w cudowny sposób niepłodności kobiety, która w Szunem udzieliła mu gościny.

Taką intuicją kierował się też prymas Wyszyński, który po wyjściu z trzyletniego więzienia zaproponował Polakom poddanym komunistycznej ateizacji wielki program odnowy obietnic chrzcielnych. Również Benedykt XVI zachęcał, by każdy w Roku Wiary odbył podróż do własnej sadzawki chrzcielnej. Jezus po swym zmartwychwstaniu nakazał uczniom głosić Ewangelię i udzielać chrztu. Kto chciałby wyrobić sobie pojęcie o tym, jak pierwsi chrześcijanie przeżywali swój chrzest, powinien pojechać do Akwilei. Tam znajduje się piękne baptysterium, a w jego wnętrzu – obszerna sadzawka chrzcielna. Była ona wypełniana bieżącą wodą. W niej uczniowie Jezusa, przez zanurzenie w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, nasycani byli mocą z wysoka.

1. To brzmi jak wypowiedź kogoś zazdrosnego. Tak, Bóg jest zazdrosny o człowieka. Prorok Izajasz mówi wprost o „zazdrosnej miłości Pana zastępów” (9,6). Miłość ma w sobie tę nutę. Owszem, św. Paweł pisze, że „miłość nie zazdrości”. A ponadto zazdrość jest jednym z grzechów głównych, ale grzechem jest nie tyle sama zazdrość, ile raczej niewłaściwy sposób jej przeżywania. Jeśli zazdrość prowadzi do niszczenia wartości czy ludzi, do niechęci, zawiści, podejrzliwości – to oczywiście jest grzechem. Czymś innym jest zazdrościć komuś wartości materialnych, sławy, urody, talentów czy powodzenia. Czymś innym jest zazdrość wpisana w miłość do osób. Miłość ma w sobie to, że domaga się wyłączności, zwłaszcza miłość oblubieńcza. To nie jest oczywiście tak, że mamy odrzucić miłość do rodziców czy dzieci. Chodzi o hierarchię. Każda ludzka miłość ma stawać się stopniem w miłości do Boga. „Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną”. Pan Bóg jest tylko jeden. Być może za szybko od razu myślimy o tym, co powinniśmy robić. Może najpierw warto pomyśleć tak: „To niezwykłe, że Bóg kocha mnie nie tylko miłością ojcowską, ale także »zazdrosną« miłością oblubieńczą”. Bóg jest jeden, tak jak jedna jest żona i jeden mąż. Czy nie jest tak, że żona chce być najważniejszą kobietą swojego męża? Czy mąż nie chce być tym jednym jedynym wyjątkowym mężczyzną swojej żony?