Czasem wyobrażam sobie, że moja dusza wychodzi z ciała i patrzy na świat z perspektywy gwiazd. Robię to zawsze na wieczornym spacerze z psem w parku, po modlitwie. Ciepłe majowe i czerwcowe wieczory sprzyjają temu nastrojowi. Patrzę, jak pies powoli sobie człapie, jak szumią drzewa i jak słychać śpiew ptaków. Miasto usypia, oddech się uspokaja. Myślę wówczas, że to wszystko, czym zajmowałem się przez cały dzień, nie jest aż tak bardzo istotne. Nabieram potrzebnego dystansu, psychicznej równowagi i siły na następny dzień. Podobne pożądane skutki uboczne przynoszą Msza, adoracja czy spowiedź.