Namaszczenie chorych to sakrament, który jest udzielany chorym znajdującym się w niebezpieczeństwie, kiedy ich życie jest zagrożone. Powodem tego może być choroba, starszy wiek albo czekający kogoś poważny zabieg. Przepisy liturgiczne Kościoła mówią, że chodzi o początek niebezpieczeństwa. Aby rozpoznać zagrożenie życia, nie potrzeba lekarskiej konsultacji, wystarczy roztropna ocena samego chorego lub jego bliskich. Osoby starsze generalnie żyją w stanie, który pozwala im przyjąć ten sakrament, nawet jeśli w danym momencie nie chorują. Jeżeli ktoś ma wątpliwości co do oceny choroby, to lepiej przyjąć sakrament niż czekać na pogorszenie się stanu zdrowia. W kościołach z racji misji, rekolekcji czy dnia chorego odbywają się Msze z udzielaniem sakramentu chorych. Jeśli ktoś jest osobą starszą, może, a nawet powinien, przyjmować ten sakrament przy każdej takiej okazji. Można go przyjmować wielokrotnie. Jako proboszcz organizowałem Mszę św. z namaszczeniem chorych podczas rekolekcji. Miałem nieraz wrażenie, że wszyscy uczestnicy tej Mszy przystępują do sakramentu chorych. Przyznam szczerze, że sam miałem pewną wątpliwość, bo nie wszystkie osoby były w poważnym wieku i nie wszystkie wyglądały na chore. Ale zgodnie z zasadą, że wątpliwości należy rozstrzygać na rzecz udzielenia sakramentu (tak mówi wprost kan. 1005 Kodeksu prawa kanonicznego), nikomu nie odmawiałem tego sakramentu.