W uroczystość Zesłania Ducha Świętego wybraliśmy się z rodziną na krakowskie Bielany. Chcieliśmy wykorzystać jeden z dwunastu takich dni w roku, w którym kobietom wolno przekroczyć bramę klasztoru kamedułów. Spóźniliśmy się o kilka minut, tak że zobaczyć mogliśmy tylko barwny, wylewający się na zewnątrz tłum – nie znajduję innego słowa – ciekawskich. Tego samego dnia, tuż obok odbywał się odpustowy festyn. Rozlegały się wybuchy petard, roznosił się zapach waty cukrowej i karmelków. Na scenę opodal wkroczył właśnie zespół, zaczynała się potańcówka. A to wszystko było tłem do zamykającej się powoli bramy, znikającej za nią spokojnej twarzy zakonnika. Ktoś pewnie powiedziałby, że jej wyraz był nieobecny. Ale to nie tak. Ta twarz była obecna, ale gdzie indziej.