Jezus, nauczając rzesze, mówił:
«Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach. Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok».
Potem, usiadłszy naprzeciw skarbony, przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele. Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.
Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony. Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na swe utrzymanie».
W tej relacji naprawdę nie chodzi o pieniądze, choć warto pamiętać o tym, że wartość danego banknotu, który dajemy komuś, wydaje się czasem o wiele większa niż wtedy, gdy go otrzymujemy. Warto nie stracić umiejętności dawania. Bóg jednak nie potrzebuje naszych pieniędzy. Uboga wdowa dała Mu swoje zaufanie. To On miał być dla niej zabezpieczeniem na przyszłe dni. Nie musimy jak św. Antoni pustelnik rozdać całego swego majątku i przeznaczyć go na zbożny cel. Nasze zaufanie jest czymś najcenniejszym, co możemy Bogu dać. W tej relacji naprawdę nie chodzi o długie modlitwy, pierwsze miejsca w kościele oraz wysokie kwoty darowizn na cele kościelne, choć wiemy, że Bóg niekiedy może się naszymi pieniędzmi i talentami posłużyć. Najważniejsze jest jednak to, aby Mu zaufać.
