Heroiczność cnót została uznana u salezjańskiego misjonarza, kameruńskiego karmelity bosego, hiszpańskiej siostry zakonnej i włoskiego kapucyna - informuje Vatican News.
Decyzję Papież podjął podczas audiencji udzielonej dziś, 22 maja, kard. Marcellowi Semeraro, prefektowi Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych.
Świadkowie wiary w czasie prześladowań religijnych w Hiszpanii
Świadectwo wiary i miłości Sługi Bożego Francisco Gonzáleza de Córdovy i 79 jego towarzyszy wpisuje się w dramat hiszpańskiej wojny domowej lat trzydziestych XX wieku i następujących po niej prześladowań religijnych.
Niektórzy z nich zostali wrzuceni do morza ze związanymi rękami i nogami oraz kamieniem przywiązanym do ciała. Inni zaginęli na statku-więzieniu „Alfonso Pérez", kolejni zostali zamordowani i spaleni lub zmarli w obozie przypominającym obóz koncentracyjny. Wśród 80 męczenników było 67 kapłanów, trzech karmelitów, trzech seminarzystów i siedmiu świeckich.
Szczególnym świadectwem pozostaje postawa Francisco Gonzáleza de Córdovy, kapłana parafii Santa María del Puerto w Santoñi. W czasie prześladowań odmówił opuszczenia wiernych, mimo zakazu sprawowania Mszy św. i udzielania sakramentów. Po aresztowaniu trafił na statek zamieniony w więzienie, gdzie nadal spowiadał współwięźniów i codziennie odmawiał z nimi różaniec. Gdy wywołano go na egzekucję, poprosił, by zginąć jako ostatni, aby wcześniej udzielić rozgrzeszenia i błogosławieństwa swoim towarzyszom. Miał 48 lat.
„Ojciec Wielkiego Libanu"
Drogę do beatyfikacji patriarchy maronickiego Eliasa Hoyeka otwiera uznany przez Kościół cud uzdrowienia Nayefa Abou Assiego, oficera armii libańskiej i muzułmanina pochodzenia druzyjskiego. Mężczyzna cierpiał na przewlekłą obustronną spondylolizę. W 1965 roku obudził się całkowicie zdrowy po śnie, w którym ukazał mu się patriarcha.
Elias Hoyek urodził się 4 grudnia 1843 roku w Heltcie w Libanie. W wieku 16 lat wstąpił do seminarium, studiował teologię w Rzymie, a w 1870 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po powrocie do ojczyzny wraz z matką Rosalie Nasr założył w Ebrine Zgromadzenie Sióstr Maronickich Świętej Rodziny – pierwszy żeński instytut życia apostolskiego w Kościele maronickim.
W 1899 roku został patriarchą Antiochii Maronitów. Przez trzydzieści lat troszczył się o formację duchowieństwa i katechezę wiernych, stając się jednym z najważniejszych autorytetów społeczeństwa libańskiego dążącego do uniezależnienia się od Imperium Osmańskiego. Podczas I wojny światowej otworzył klasztory i domy zakonne dla ofiar głodu i wojny, niezależnie od wyznania. Za tę działalność został skazany na deportację, której uniknął dzięki interwencji Papieża i dyplomacji austro-węgierskiej.
Odegrał także ważną rolę w powstaniu Wielkiego Libanu w 1920 roku, uczestnicząc w negocjacjach z władzami osmańskimi. Zmarł w 1931 roku w Bkerké. Zapamiętano go jako człowieka dialogu, wielkiej pasterskiej miłości i ewangelicznego ubóstwa. Nie bez powodu nazywano go „Ojcem Wielkiego Libanu".
Heroiczność cnót
Papież zatwierdził także dekrety o heroiczności cnót czworga Sług Bożych. Są wśród nich salezjański misjonarz Costantino Vendrame, który przez ponad trzydzieści lat posługiwał wśród ubogich w Indiach, kameruński karmelita bosy brat Jean-Thierry od Dzieciątka Jezus i Męki Pańskiej, który ofiarował swoje cierpienie w intencji powołań, a także hiszpańska siostra María Ana Alberdi Echezarreta ze Zgromadzenia Franciszkanek Niepokalanego Poczęcia oraz kapucyn brat Nazareno z Puli, znany na Sardynii jako „święty od cukierków".
Benedetta Capelli, s. Amata J. Nowaszewska CSFN
