Próbujemy analizować każde słowo, każdą sylabę, każdą onomatopeję, wypływającą z ust amerykańskiego przywódcy, porównywać z wcześniejszymi jego wypowiedziami, z polityką prowadzoną przez poprzedników. Zastanawiamy się, dlaczego tak często sam sobie zaprzecza, zmieniając niejednokrotnie zdanie w ciągu tygodnia, 24 godzin czy nawet w trakcie jednej konferencji prasowej. Kiedy w pocie czoła staramy się być obiektywni, sugerując nawet, że w tych woltach jest jakiś geopolityczny sens, przeciwnicy Trumpa rzucają się nam do gardeł, twierdząc, że w jego szalonych wizjach żadnego sensu przecież być nie może. Gdy z kolei poddajemy się i również dochodzimy do wniosku, że mamy do czynienia z absurdalnymi koncepcjami, zderzamy się z kohortami wyznawców prezydenta USA. Ci zaś uważają, że cierpimy na syndrom nienawiści do Trumpa, ulegamy niezdrowemu wzmożeniu czy wręcz stajemy się „kuratorami antyamerykańskich fobii”.