Stanisława Celińska
PAP/Marcin Obara
Zmarła Stanisława Celińska – znakomita aktorka, która już swoim debiutem w roli Niny w „Krajobrazie po bitwie” z 1970 r. zwróciła na siebie uwagę na festiwalu w Cannes. Zagrała potem w kilkudziesięciu filmach i serialach, zdobywając wiele prestiżowych nagród. Z powodzeniem występowała także jako wokalistka, dzięki swoim wybitnym umiejętnościom interpretacyjnym osiągając sukcesy zwłaszcza w dziedzinie piosenki aktorskiej. W pamięci słuchaczy zostanie jej efektowny „Song sprzątaczki” do słów Jonasza Kofty czy wyśpiewane tubalnym głosem „Uśmiechnij się! Jutro będzie lepiej”. Ale w ostatnich dekadach śpiewała też piosenki bardziej liryczne, poetyckie, którymi chciała dawać ludziom radę, pomoc i nadzieję. Dzieliła się także świadectwem wyjścia z alkoholowego nałogu, które udało się – jak sama mówiła – tylko dzięki łasce. „Nagle, podczas modlitwy, poprzez wiarę, zaufanie, słowa »Jezu, ufam Tobie«, okazało się, że to jest możliwe, żeby to odeszło od człowieka. (...) Skoro doznałam takiej łaski, to moim psim obowiązkiem jest o tym powiedzieć” – zwierzyła mi się w wywiadzie z 2018 r.
Zapamiętałem tamtą rozmowę jako najszybszy wywiad w życiu. Umówiliśmy się wcześniej przez telefon, że porozmawiamy po koncercie w chorzowskim Teatrze Rozrywki, gdzie promowała właśnie swoją płytę „Malinowa”. Tylko że... po koncercie ustawiła się do niej ogromna kolejka, a ona z każdym chciała zamienić choć parę słów, więc podpisywanie płyt trwało chyba z półtorej godziny. Gdy w końcu wszyscy się rozeszli, podszedłem i przedstawiłem się, a ona złapała się za głowę, bo w całym tym zamieszaniu kompletnie zapomniała o naszych ustaleniach. Była już bardzo zmęczona, ale zaproponowała, byśmy poszli do garderoby i tam króciutko porozmawiali. Cały wywiad trwał zaledwie dziewięć minut, ale było to najlepiej zagospodarowane dziewięć minut w całym moim dziennikarskim życiu. Powiedziała w tym czasie tyle ważnych mądrych i rzeczy, że innym rozmówcom pewnie nie starczyłoby na to godziny. Zapamiętałem też jej ciepły i życzliwy uśmiech, mimo zmęczenia. Uśmiech dobrego człowieka, którego będzie nam tutaj brakować.
