Jeśli wobec kogoś prawdziwe jest powiedzenie, że nigdy tak wielu nie zawdzięczało tak wiele tak niewielu, to właśnie wobec niego. Był ojcem tzw. renesansu karolińskiego, czyli odrodzenia intelektualnego i duchowego w Europie Zachodniej w IX i X stuleciu. Od 782 r. przebywał na dworze Karola Wielkiego w Akwizgranie, gdzie kierował szkołą pałacową, która stała się centrum umysłowym oraz kuźnią kadr prawniczych i urzędniczych przyszłego cesarstwa. Był autorem reformy systemu edukacji i języka łacińskiego w państwie Franków. Sam napisał siedem podręczników szkolnych do: gramatyki, ortografii, retoryki, dialektyki, etyki, matematyki i muzyki. Jako pedagog stworzył podwaliny średniowiecznej metodyki i mnemotechniki. Jego traktat Liber de virtutibus et vitiis uznawany jest za prekursorskie dzieło w historii psychologii.