Znowu idziemy po śladach więźniów PRL. Najpierw w rozmowie z Krzysztofem Bukowskim, synem „Zbyszka”, porucznika AK, którego szczątki odnaleziono na Łączce w 2012 r. To przejmująca rozmowa z człowiekiem, który nigdy nie poznał swojego ojca, bo urodził się 10 miesięcy przed jego aresztowaniem, a potem przez całe życie ze strzępów informacji i odnalezionych dokumentów budował jego portret. Z kolei Maciej Dziubecki przywołuje sylwetkę dziadka Leona, związanego ze Stronnictwem Narodowym i zamęczonego na Rakowieckiej w 1948 r., którego grób skrywał dramatyczną prawdę o losach człowieka podziemia. W tych relacjach nie ma charakterystycznej dla wspomnień nuty nostalgii, ale są dramatyczne pytania o miejsce człowieka w reżimie totalitarnym i o bezwzględność historii. Są one też postawione w pozostałych tekstach: o „tropieniu” generała Nila-Fieldorfa, o tragedii – jak z antycznego dramatu – Kazimierza Żebrowskiego-Bąka, oficera Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, który „musiał” zastrzelić swego syna. Ze wzruszeniem czyta się wspomnienia Marii Lorens, córki więźniarki z Ravensbrück Katarzyny Matei. Maria, która do wszystkich więźniarek mówiła „ciociu”, dzisiaj niesie w sobie traumę drugiego pokolenia i pięknie dba o przekaz pamięci. Warto również zwrócić uwagę na artykuł o duchownych na Rakowieckiej napisany przez ks. Jarosława Wąsowicza. Zwięzłe biografie pokazują wyjątkowe okrucieństwo oprawców, ale też budujący hart ducha więźniów.