Wygasłe wulkany. Milczący prorocy. Może i krzyczą, ale na częstotliwościach, na które ogłuchły dawno nasze uszy. Przyjemniej, bezpieczniej byłoby w nich widzieć kaloryfery, których ciepło można w każdej chwili zmniejszyć. Byle nie parzyły. I nie mówiły w ten sposób. Nie trzeba, przychodzimy po chwilę ukojenia, spokoju, oderwania od szaleństw tego świata. Chcemy się wyciszyć, a one nie przestają mówić z każdego roku językiem, którego słów nie rozumiemy. Nasze kościoły chcą dać nam więcej, niż mamy ochotę przyjąć. Są większe od nas, a my chcemy sprowadzić je do swojej miary.