Chociaż nowela Gertrudy von le Fort „Ostatnia na szafocie” należy do najlepszych i najbardziej znanych utworów niemieckiej pisarki, to właściwie pozostaje w cieniu znakomitych adaptacji na inne gatunki sztuki. Nieprzypadkowo polskie wydanie opowieści o karmelitankach z Compiègne ukazało się dopiero ponad 90 lat po publikacji utworu w 1932 roku. Nowela stała się inspiracją dramatu, scenariuszy filmowych i opery, co przyczyniło się do większego rozgłosu samej historii niż pierwowzoru literackiego. Chociaż w noweli i jej adaptacjach występują postaci historyczne, nie odzwierciedlają one wiernie dramatycznych wydarzeń, jakie rozegrały się w Compiègne i Paryżu w czasie rewolucji francuskiej. Pierwszoplanową bohaterką, wokół której toczy się akcja, jest Blanka – postać fikcyjna.