Postać ta po raz pierwszy pojawiła się w „Wiośnie zaginionych” jako nowy typ bohatera powieści detektywistycznych. To starsza pani, której błyskotliwy umysł przydawał się w pracy – i w milicji, i w policji. Zamiast twardych pięści ma dokuczające coraz bardziej biodro. Zamiast do kieliszka wódki woli zaglądać do herbatki z ziółkami. Nie rozbija samochodów ani nie strzela do uciekających. Na tle powieściowych detektywów Lesińska jest zwyczajnie nudna, ale właśnie ta normalność zjednuje czytelników.