Przychodzi jak wiatr i równie szybko mija. Ale przez to mgnienie zdąży narobić bałaganu, poprzewracać, co wydawało się stabilne, naruszyć zabezpieczone. Tylko że zamiast po nim posprzątać, otwieramy okna z nadzieją, że znowu nadejdzie. Bo miał w sobie zapach czegoś dawno zapomnianego, a jednocześnie bliższego niż jakakolwiek z rzeczy znanych z „normalnego” życia. Był bólem, a my chcemy, żeby znowu go nam zadano. Tęsknotą, za którą się tęskni. Smutkiem, którego powrotu oczekujemy z niecierpliwością zakochanego. Był Radością.