Katolicki maksymalizm robiony przez ludzi

W ponadstuletniej historii „Gość Niedzielny” przechodził wiele zmian. Któż by je wszystkie zliczył? Prawie 103 lata to długi czas. Kolejna zmiana następuje wraz z numerem, który Państwo trzymają właśnie w rękach. Nieco inaczej prezentujemy materiał w wydaniu ogólnym. Pojawiło się kilku nowych autorów, wśród nich m.in. znakomity pisarz młodego pokolenia Jan Maciejewski. Pochodzi z Mysłowic na Górnym Śląsku. W rozmowie przyznał, że „Gość” zawsze był obecny w jego rodzinnym domu. Regularnie do „Gościa” pisać będą również Tomasz Rowiński, Grzegorz Górny i Marek Magierowski, kiedyś dziennikarz, a potem ambasador RP w Izraelu i Stanach Zjednoczonych. Bardzo dziękuję autorom, którzy przez wiele lat tworzyli „Gościa”. Przed tygodniem wspomniałem o Marku Jurku. Dzisiaj do adresatów podziękowań chcę dołączyć Tomasza Rożka, twórcę działu naukowego naszego tygodnika. Proszę się nie obawiać – nauka w „Gościu” pozostanie. Od kilku lat dział ten prowadzi Wojciech Teister – i będzie to robił nadal. Dziękuję komentatorom słowa Bożego, z ks. Robertem Skrzypczakiem na czele. Za felietony dziękuję o. Wojciechowi Surówce OP. Od dłuższego czasu sygnalizował on, że ciągnie go na pustelnię, a cotygodniowy tekst nie bardzo pasuje do takiego stylu życia. W związku z tym pozwolę sobie na gorący apel: Ojcze Wojciechu, skoro pisać Ojciec już nie będzie, to proszę raz w tygodniu, właśnie z częstotliwością felietonu, pomodlić się o błogosławieństwo Boga dla naszej pracy.

Kolejna zmiana dotyczy programu telewizyjnego, który postanowiliśmy zastąpić recenzjami wybranych filmów dostępnych w sieci i w stacjach telewizyjnych. Wyszliśmy z założenia, że w natłoku propozycji, najczęściej kiepskiej jakości, lepiej wskazać kilka dobrych programów lub przestrzec przed marnowaniem czasu na śledzenie zupełnie bezwartościowych produkcji. Lepiej będzie, jak ten czas zmarnują nasi redaktorzy, by zaproponować Państwu wartościowe pozycje.

Ostatnia modyfikacja dotyczy dodatków diecezjalnych. Może nie wszyscy wiedzą, że „Gość Niedzielny” ma swoje oddziały w dwudziestu diecezjach, od Gdańska na północy po Świdnicę na południu, od Zielonej Góry na zachodzie po Lublin na wschodzie. Nie wszędzie to się udało, ale w większości zostały one połączone według klucza metropolitalnego. I tak czytelnicy w Katowicach otrzymają nie tylko wiadomości z życia archidiecezji katowickiej, ale także z dwóch diecezji należących do tej samej metropolii: gliwickiej i opolskiej.

Nie zmienia się jedno: katolicka tożsamość „Gościa”, ta sama od lat. A nawet więcej, pewien katolicki maksymalizm, który został doskonale wyrażony przez ks. Jerzego Szymika w wywiadzie zatytułowanym „Bój na śmierć i życie” (s. 24–27). Najpierw ksiądz profesor przywołał słowa ze swojej książki „Wierzyć dzisiaj”: „Katolicyzm nie jest troską o duchowy dobrostan niektórych, ale troską o zbawienie wszystkich. Szkoda ludzi, szkoda każdego. Nieprawdaż?”, a potem dodał: „Dlatego chcemy w Kościele wielu, wszystkich. Nie dla kościelnego dobrostanu czy tryumfalizmu, ale dla zbawczego dobra wszystkich ludzi, każdego bez wyjątku człowieka”. Do tak rozumianego katolickiego maksymalizmu chcemy w „Gościu” przykładać rękę. W dobie sztucznej inteligencji – jak napisaliśmy na reklamowych plakatach – „Gość” nie jest robiony przez boty czy inne informatyczne maszyny, rozsiane gdzieś po świecie, nad którymi nie wiadomo kto panuje, ale przez ludzi, którym zależy, żeby do Kościoła należeli wszyscy, bez wyjątku.