Nie szukajmy odpowiedzi na skróty

Mk 2,23-28 

Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: «Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?»

On im odpowiedział: «Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom».

I dodał: «To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».

Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno? Mk 2,24

Jedni widzą w czynie uczniów złamanie prawa, On widzi zaspokojenie podstawowej ludzkiej potrzeby. Zrywanie kłosów z przydrożnych pól dozwolone było tylko biednym, którzy nie mieli co jeść. Oni byli ubodzy. Idąc za Jezusem, zostawili wszystko, co posiadali. Pozostało im żyć z tego, co im zostało darowane. Patrz – słyszymy nieraz – co on/ona robi? Nie szukajmy odpowiedzi na skróty, sięgając po oklepane mądrości. Zatrzymajmy się nad człowiekiem, a nie nad problemem. Chciejmy spotkać człowieka, a nie szukać usprawiedliwienia w przepisach pozwalających nam stawać po lepszej stronie świata.