Wstawaj! Wynoś się! Bo zadzwonię po policję! – środek nocy w dusznym pokoiku bez okien w hostelu w Sewilli. Przy trzydziestym powtórzeniu tych samych słów, choć to było po andaluzyjsku, dobrze zrozumiałem treść. Jakiś delikwent wślizgnął się do hostelu i zasnął na cudzej pryczy. W końcu wyciągnięty przez właściciela oddał łóżko temu, kto za nie zapłacił. Rano zobaczyłem niedaleko na ulicy człowieka, przez którego miałem zarwaną całą noc: aparycję miał zupełnie inteligentną. No cóż, bezdomni w Hiszpanii to nie bezdomni w Kirgistanie. Taki oto kubeł zimnej wody na początek pielgrzymki.