Zza smaganych zimnym, jesiennym wiatrem familoków wyrasta drapacz chmur. Tradycja zderza się z nowoczesnością. Dwa oblicza miasta: teren po zlikwidowanej kopalni Katowice, która działała tu w latach 1823–1899 i po której zostały szyb będący dziś atrakcją turystyczną oraz rdzawoceglane hale przerobione na nowoczesne muzealne przestrzenie; „hasioki” i zjawiskowy gmach NOSPR.-u. Nieopodal na świat przyszedł Jerzy Kukuczka. „Bogucice bastion Gieksy” – głosi hasło na murze. Obok wielkie graffiti: „Święta Barbaro, czuwaj nad nami”.

Zimno i szaroburo, więc nie widać w oknach o czerwonych ramach i parapetach opartych o miękkie poduszki kobiet, które do żywego przejęły się Pawłową zachętą: „Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich” i które mają lepszy ogląd lokalnej społeczności niż dzielnicowy. Przed familokami przy Kopalnianej 4b na zmarzniętych przechodniów zerka z cokołu Barbara.

Kolejny wizerunek patronki tych, którym grozi nagła i niespodziewana śmierć i która strzeże każdej kopalni, spotykam w kaplicy parafialnego ogrodu. Gdy upadła kopalnia Katowice, Barbarę uroczyście przeniesiono do pobliskiego sanktuarium Matki Boskiej Boguckiej. Spod kościoła rusza właśnie pogrzeb. Obok trumny maszerują górnicy. Żegnają swego.