Kryzys liturgii

Publicyści często dla zwiększenia oglądalności swoich programów stosują prosty chwyt polegający na zaproszeniu dwóch gości o skrajnie różnych poglądach. Takie debaty przypominają raczej walkę bokserską. Szkoda, że do rozmowy z Marcinem Zielińskim red. Bogdan Rymanowski nie zaprosił kogoś, kto uznaje nauczanie Kościoła. Spotkanie mogłoby być świadectwem wiary w Chrystusa pomimo podziałów, a odmienne diagnozy na temat kryzysu Kościoła mogłyby się dopełniać czy nawet korygować. Tymczasem zobaczyliśmy materiał, który może uchodzić za smutną, a nawet gorszącą ilustrację naszej wspólnoty, choć w rzeczywistości dyskusja w nim ukazana nie toczy się wewnątrz wspólnoty Kościoła, lecz pomiędzy katolikiem (z konkretnego nurtu) a reprezentantem Bractwa św. Piusa, którego status w Kościele jest „kanonicznie nieuregulowany”. Jest pewien wyjątkowo smutny moment w tej rozmowie. Kiedy Zieliński opowiada o swoim nawróceniu i, powołując się na znane słowa Benedykta XVI, przypomina o tym, że człowiek potrzebuje spotkania z Osobą Jezusa Chrystusa, bo wiara nie jest samym systemem etycznym, Dawid Mysior mówi, że to, co właśnie usłyszał, „jest bardzo niekatolickie”. Karkołomne są próby udowodnienia komuś błędów, gdy samemu, co widać w całej tej rozmowie, nie zna się ani Pisma Świętego, ani nauki Kościoła.

Tradycyjna liturgia jest bardzo wartościowa i na szczęście w Kościele katolickim funkcjonują środowiska, które ją kultywują i promują. Jednak sam ryt nie gwarantuje, że człowiek, który go gorliwie broni, poddaje swoje serce przemianie. I przede wszystkim o to chodziło Benedyktowi XVI, gdy mówił, że kryzys Kościoła jest kryzysem związanym z liturgią. Poważna refleksja na ten temat przydałaby się wszystkim nurtom w Kościele, także charyzmatycznemu. Ale niestety wiele wskazuje na to, że nie tylko w mediach reguły ustalają dziennikarze, którzy wolą podkreślać podziały.