Jego życie to gotowy scenariusz filmu o najnowszej historii Polski. Mirosław Chojecki był bowiem wszędzie tam, gdzie ta historia się działa: na strajkach studenckich w 1968 r., na szosie do Radomia w 1976 r., rok później w Krakowie, na „czarnym marszu” po śmierci Staszka Pyjasa, zaś latem 1980 r. w gdańskiej stoczni i w Oslo, gdy Czesław Miłosz odbierał Nagrodę Nobla. Współtworzył podziemny ruch wydawniczy i wolne media po 1989 roku. Choć zawsze interesowało go zmienianie świata, nigdy nie wszedł do polityki. – To był człowiek od roboty, a nie od wrzasku – wspomina Liliana Sonik, współzałożycielka Studenckiego Komitetu Solidarności. „Lawina bieg od tego zmienia, po jakich toczy się kamieniach” – pisał poeta w „Traktacie moralnym”. Chojecki był takim kamieniem, który wpłynął na bieg polskiej lawiny. I choć trzy lata temu, już jako schorowany człowiek, został kawalerem Orderu Orła Białego, to jego zasługi dla polskiej wolności nie zostały wciąż właściwie docenione.