Prapoczątki Sceny Plastycznej wiążą się z Teatrem Akademickim KUL, kierowanym przez prof. Irenę Sławińską. To w jego ramach artysta zaczął prowadzić swój autorski teatr w 1969 r., jeszcze jako student historii sztuki, absolwent liceum plastycznego. Premiera pierwszego spektaklu według scenariusza Mądzika, „Ecce homo”, odbyła się w 1970 r. w atmosferze skandalu – ze względu na scenę rozbijania szklanych krzyży, w której autor chciał „opowiedzieć swoje emocje, niesprawdzone miłości, kłopot z wiarą”. Władze katolickiej uczelni tolerowały jednak pierwsze „wybryki” Mądzika, widząc w nich nowy język sztuki. W nim samym zaś kształtowała się stopniowo wizja teatru całkowicie pozbawionego słów. „Zawsze uważałem, że najwięcej o człowieku da się powiedzieć obrazem, bowiem prawdę można tylko zobaczyć, a nie przeczytać o niej” – opowiadał Łukaszowi Marcińczakowi w książce „Świat trzeba dokończyć”.