Kiedy szukam poezji odpowiedniej do czytania w Wielkim Poście, do głowy od razu przychodzą mi wiersze T.S. Eliota. Chyba żaden poeta tak mocno jak on nie wypełnił swojej twórczości duchem pustyni, ogołocenia i rozdzierającej tęsknoty. Pustynia w jego wierszach jest miejscem odkrywania prawdy o sobie – często bolesnej – ale jest też miejscem działania Boga i Jego interwencji. Wyjdźmy więc na pustynię razem z Eliotem.


Stos rozbitych obrazów

Tu nie ma wody tylko naga skała

Skała brak wody i piaszczysta droga

Która się wspina wysoko na góry

Góry ze skał są i nie ma tu wody

Gdyby tu była stanąłbyś i pił


„Ziemia jałowa”, jeden z najważniejszych tekstów poetyckich XX wieku, już samym tytułem przywołuje pustynny krajobraz. W cytowanym fragmencie jałowość owej ziemi została uwydatniona przez nawiązanie do fragmentu biblijnej Księgi Liczb, w którym Mojżesz na polecenie Boga wyprowadza w Meriba wodę ze skały i daje pić wędrującym przez pustynię Izraelitom. U Eliota jednak nie widać szans na podobny cud, dlatego z tych strof bije rozdzierający smutek, niezaspokojona tęsknota.