Po polsku po dwóch latach
Kinga Figat, startując w „gościowym” konkursie, napisała pierwszy od dwóch lat tekst po polsku. Dlatego że studiuje germanistykę w Katedrze Literatury i Kultury Niemiec, Austrii i Szwajcarii w Łodzi, i pisze tylko po niemiecku. To właśnie niemiecki skłonił ją do wyboru tematu reportażu. Jego bohaterkę – panią Annelise – spotkała w domu seniora właśnie w Niemczech, gdzie pojechała podszkolić język. – Chciałam opowiedzieć o niej innym – mówi. – Ujęła mnie radością, optymizmem. W tym domu wszyscy czekali na śmierć, a ona na każdy kolejny dzień i na mnie też. W dzieciństwie Kinga była związana ze swoją babcią Anią, która mieszkała z nimi w Jasionnej. – Przeżyłam z nią jej starość, chorobę, śmierć – wyznaje. Jej miejsce na ziemi to właśnie Jasionna, wioska pod Bolimowem, niedaleko Łowicza.

Uważa, że tam jest wszystko co najlepsze – dużo drzew, rzeka, dobrzy sąsiedzi i oczywiście rodzice Elżbieta i Józef. – To oni pokazali mi, że najważniejszy jest Pan Bóg – mówi. – Najbardziej potrzebuję miłości, On mi ją daje. Tata, kolejarz, nauczył ją wytrwałości w pracy, mama – zaufania Bogu. Ma też siostrę Monikę, która dziś nosi imię Wiktoria. Wstąpiła do zakonu sióstr bernardynek i miesiąc temu złożyła śluby wieczyste. – Dopiero wtedy uświadomiliśmy sobie, ze dosłownie bierze ślub z Panem Jezusem – opowiada. – On był jej prawdziwym Panem Młodym. Kinga zamierza opisać to niezwykłe przeżycie. Lubi reportaże, bo pokazują innych. Wraca do Kapuścińskiego, Libery i wierszy Stachury. Działa w duszpasterstwie „Piątka” przy łódzkiej katedrze. Organizują dyskoteki i spotkania modlitewne. Zawsze też może liczyć na swoje przyjaciółki: Marlenę, z którą mieszka w bursie, i koleżanki z liceum – Asię, teraz studiującą w Lublinie, i Dobrusię, uczącą się w Warszawie. – Razem cieszyłyśmy się, że zwyciężył mój reportaż – mówi z uśmiechem.

Na granicy ciszy
Agnieszce Huf zwycięstwo w naszym konkursie zbiegło się z obroną licencjatu na pedagogice niesłyszących w Kolegium Nauczycielskim w Gliwicach. Z niesłyszącymi i słabo słyszącymi zetknęła się w parafii św. Antoniego, w swoim rodzinnym Rybniku, poprzez pracującego tam duszpasterza głuchych. To on nauczył ją języka migowego. Dlatego później wybrała takie studia, a teraz temat konkursowego reportażu, który nosi intrygujący tytuł Między ciszą a dźwiękiem. Materiały do niego zbierała w czasie spotkań wirtualnych, bo lubi długie godziny spędzać przy komputerze, to jej hobby. – Z tematem ludzi żyjących na granicy ciszy i dźwięków spotykam się dopiero od półtora roku, ich problemy są mało znane, dlatego postanowiłam pokazać je innym – mówi. Jest jedynaczką, ale od sześciu lat ma „młodsze siostry”. Zajmuje się ośmioosobową grupką Dzieci Maryi w swojej parafii.