Nowy numer 14/2021 Archiwum

Traumatyczne dobro

Są tacy, co troszczą się o wszystkich jak diabli. Dosłownie.

Urocza jest ta „Gazeta Wyborcza”. „Ile kosztowały billboardy antyaborcyjne i antyrozwodowe? Można by za to dożywiać 4655 dzieci przez rok” – napisali w tytule (chodzi oczywiście o treści prorodzinne i pro-life, które zdominowały nośniki reklamowe w całej Polsce).

Cóż, bardzo ewangeliczna postawa, w Ewangelii bowiem czytamy, że zamiast wylewać bardzo drogi olejek na stopy Jezusa, co uczyniła Maria z Betanii, można by było pieniędzmi za pachnidło obdzielić wielu ubogich. Opinię tę wygłosił niejaki Judasz Iskariota. „Powiedział zaś to nie dlatego, jakoby dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem, i mając trzos, wykradał to, co składano” – zaznacza ewangelista Jan (12,6).

Troska, jaką prezentuje gazeta, nie jest obca wielu ludziom zapewne szczerze przekonanym, że drogą do powszechnej szczęśliwości jest zablokowanie wszystkiego, co mogłoby kogoś urazić. Na przykład Piotr Żyłka, były naczelny portalu Deon, sfotografował się na tle billboardu z napisem „Życie ma sens”, a we wpisie podkreślił, że „KAŻDE ŻYCIE” i sprecyzował na Facebooku: „Czyli nie tylko »tradycyjnych« Polaków-katolików czy »prolajferów«, ale też: Matki, która utraciła swoje dziecko, a teraz na każdym kroku jest bombardowana plakatami i billboardami »wrażliwej« kampanii. Pary, która od wielu lat stara się o dziecko i oglądanie na każdym skrzyżowaniu billboardu z małymi stópkami może być dla niej traumatyzujące. Dziecka z rozbitego małżeństwa, dla którego czytanie co chwila na ulicy »Kochajcie się, mamo i tato« również może być traumatyzujące”.

Trauma z powodu wezwania do miłości między małżonkami czy widoku grafiki dziecka w łonie matki? Ja rozumiem troskę o „dobrostan ludzkości”, ale tak to jest, że gdy chce się wszystkim dogodzić, to się wszystkich ugodzi. W takiej Francji przez podobną troskę nie można się już upominać o życie dzieci poczętych. Bo to rzekomo trauma dla kobiet, które usunęły dziecko, i niedopuszczalna presja na te, które chcą usunąć. Były nawet problemy z publikacją zdjęć dzieci z zespołem Downa, bo kobiety, które nie pozwoliły się takim dzieciom urodzić, mogłyby się poczuć napiętnowane.

Idąc tym tropem, należałoby zakazać publikacji wizerunków kogokolwiek, bo a nuż widok sportowca sprawi ból inwalidzie, widok młodej dziewczyny zrani starszą kobietę, a widok żołnierza obrazi pacyfistę. Itede.

Polityczna poprawność już dawno przekroczyła granicę paranoi. Jeśli poważni ludzie gadają, że złem jest zachęcanie do dobra, to strach pomyśleć, co uważają za dobro.

Usuwanie sprzed oczu wszystkiego, co mogłoby komuś przypomnieć o jego problemie, niczego nie rozwiąże. Tylko prawda wyzwala i wie o tym każdy, kto z problemem w szczerości zwrócił się do Boga. On już nie przeżywa traumy, tylko wdzięczność. •

« 1 2 »
oceń artykuł Pobieranie..

Franciszek Kucharczak

Dziennikarz działu „Kościół”

Teolog i historyk Kościoła, absolwent Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, wieloletni redaktor i grafik „Małego Gościa Niedzielnego” (autor m.in. rubryki „Franek fałszerz” i „Mędrzec dyżurny”), obecnie współpracownik tego miesięcznika. Autor „Tabliczki sumienia” – cotygodniowego felietonu publikowanego w „Gościu Niedzielnym”. Autor książki „Tabliczka sumienia”, współautor książki „Bóg lubi tych, którzy walczą ” i książki-wywiadu z Markiem Jurkiem „Dysydent w państwie POPiS”. Zainteresowania: sztuki plastyczne, turystyka (zwłaszcza rowerowa). Motto: „Jestem tendencyjny – popieram Jezusa”.
Jego obszar specjalizacji to kwestie moralne i teologiczne, komentowanie w optyce chrześcijańskiej spraw wzbudzających kontrowersje, zwłaszcza na obszarze państwo-Kościół, wychowanie dzieci i młodzieży, etyka seksualna. Autor nazywa to teologią stosowaną.

Kontakt:
franciszek.kucharczak@gosc.pl
Więcej artykułów Franciszka Kucharczaka

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także