U Żydów aszkenazyjskich chałkę podaje się podczas szabatu i świąt religijnych. W dawnej Polsce na wsiach istniał natomiast zwyczaj związany z chrzcinami dziecka (m.in. na ziemiach sądeckiej, krakowskiej i limanowskiej). Matka chrzestna przynosiła swemu chrześniakowi lub chrześnicy plecioną, ozdobioną misternymi wzorami chałkę. Zrobiona z drożdżowego ciasta, czasem z dodatkiem rodzynek i posypana cukrem miała co najmniej wielkość dziecka, a czasem dochodziła nawet do metra długości. Taki tak zwany radośnik czy latek był potem zjadany na przyjęciu organizowanym po chrzcinach.