Nowy numer 42/2019 Archiwum

Cuda się zdarzają

Skrzatusz, o którym pisaliśmy w zeszłym tygodniu, to miejsce przecudne. Ten przymiotnik ma tutaj znaczenie dosłowne, bo zarówno w samym sanktuarium Matki Bożej Bolesnej jest przecudnie, jak i prze-cuda się tam dzieją.

Byłem świadkiem jednego z nich. Było to w trakcie Mszy Świętej i było to bardzo prze-cudowne. Otóż, wyobraź sobie, drogi Czytelniku, iż po Komunii Świętej chór rozpoczął Śpiew dziękczynnego hymnu Magnificat. Żwawe, bardzo żwawe to było, trochę jakby na modłę orientalną, więc zachęceni przez duszpasterza uczestnicy Mszy Świętej chwycili się za podniesione wysoko ręce i machając nimi, śpiewem oddawali chwałę Panu. Hymn Maryi niósł się pod skrzatuskie niebo, a wspólnota modlitewna zacieśniała się wprost proporcjonalnie do silnych uścisków dłoni machających w prawo i lewo. Ależ się ucieszyłem, spoglądając na te tłumy! A kiedy moje spojrzenie, obejmujące całe pole przed ołtarzem, spoczęło na pierwszym rzędzie, doznałem czegoś w rodzaju osłupienia połączonego z zachwytem. Jak to bowiem często u nas bywa, rząd ten zajmowali goście na co dzień sprawujący władzę, przynależący do różnych politycznych formacji i – z reguły – znani. Poseł z ruchu pana Kukiza trzymał więc dłoń posłanki Prawa i Sprawiedliwości. Jej kolega z partii uwielbiał Boga „za wielkie dzieła, które mu uczynił”, ściskając uniesioną rękę pana z Platformy Obywatelskiej. Tak, wiem, znajdą się tacy, którzy mnie skrytykują, żem naiwny i wierzę w pojednanie przed ołtarzem, a tymczasem „spokojnie, to tylko kampania”. Niech krytykują. Nie mnie oceniać, kto się z kim jedna po Komunii Świętej, a kto się z kim kłóci, i jakie ma intencje. Każdemu odda Pan Bóg wedle uczynków jego i szczerości serca. A piszę te słowa nazajutrz po skrzatuskich uroczystościach. Tak się składa, że cała liturgia słowa z dzisiejszego dnia ma jakieś polityczne odniesienia. Paweł pisze, że trzeba się modlić za królów (wiadomo – to byli pogańscy królowie). Starszyzna żydowska namawia Jezusa, by uzdrowił sługę setnika, ten zaś setnik – poganin – wyznaje Jezusowi, że nie jest godzien, aby wszedł pod jego dach. Skomplikowane? Bynajmniej. Cuda się zdarzają. Ale tylko tam, gdzie naprawdę jest Jezus. •

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Ks. Adam Pawlaszczyk

Redaktor naczelny „Gościa Niedzielnego”, dyrektor Instytutu Gość Media.

Święcenia kapłańskie przyjął w 1998 r. W latach 1998-2005 pracował w duszpasterstwie parafialnym, po czym podjął posługę w Sądzie Metropolitalnym w Katowicach. W latach 2012-2014 był kanclerzem Kurii Metropolitalnej w Katowicach. Od 1 lutego 2014 r. pełnił funkcję oficjała Sądu Metropolitalnego. W 2010 r. obronił pracę doktorską na Wydziale Prawa Kanonicznego UKSW w Warszawie i uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego. Współpracował z Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego i Wydziałem Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Katowicach w ramach formacji duchownych i świeckich w zakresie kościelnego prawa małżeńskiego oraz teorii prawa kościelnego. Szczególnie zainteresowany literaturą i muzyką, autor poezji, tekstów pieśni religijnych, artykułów i felietonów, współpracował z TVP, Radiem Katowice i Radiem eM.

Więcej artykułów ks. Adama Pawlaszczyka

Zobacz także

Komentowanie dostępne jest tylko dla .

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji