Nowy numer 24/2018 Archiwum

Wyprawa na K2 - Janusz Majer: Droga jest jeszcze daleka

Wywieranie presji, aby Polacy jako pierwsi zdobyli zimą górę nie jest potrzebne, a tym bardziej "ustalanie" składu zespołu do ataku szczytowego - uważa szef komitetu organizacyjnego narodowej wyprawy na K2 Janusz Majer. "Droga jest jeszcze daleka" - podkreślił.

Jak przyznał, czytając niektóre informacje medialne można odnieść wrażenie, że uczestnicy ekspedycji są już bardzo blisko celu i za chwilę będą na wierzchołku.

"Tymczasem droga na szczyt jest jeszcze daleka. Przede wszystkim musi być bardzo dobrze zabezpieczona, czyli zaporęczowana, namioty w poszczególnych bazach odpowiednio wyposażone, a szczególnie +trójka+, natomiast zespoły powinny mieć dobrą aklimatyzację" - powiedział PAP Majer w Warszawie podczas prezentacji książki Andrzeja Zawady "K2 pierwsza zimowa wyprawa".

A w niej ten, co wykreował i narzucił międzynarodowej opinii górskiej zimowy himalaizm, który stał się polską specjalnością, napisał w artykule publikowanym po raz pierwszy w 1988 roku: "Była duża grupa dziennikarska, której pobyt w bazie opłacały macierzyste redakcje. Nawiasem mówiąc, robili wiele złej krwi, pisząc sensacyjne artykuły".

W innym miejscu porównał K2 do niektórych gór. "K2 jest szczytem bardzo odsłoniętym i z tego powodu szczególnie narażonym na wichry. Jest górą tak trudną technicznie, że właściwie od początku wymaga technicznego wspinania. Czo Oju, które atakowaliśmy w zimie, ma się tak do K2 jak Giewont do najtrudniejszych szczytów tatrzańskich".

Majer, uczestnik i kierownik wielu wypraw zwrócił też uwagę na konieczność odpowiedniego wyposażenia obozu trzeciego, który - jego zdaniem - należałoby podnieść nieco wyżej, z 7200 m na ok. 7400 m, jeśli pozwolą na to warunki.

"W trójce powinny być dwa namioty, sprzęt do gotowania, żywność, liny i butle z tlenem ratunkowym. Co do obozu czwartego, to plan jest taki, aby założyć go na ok. 7950 m z marszu w ataku szczytowym" - dodał Majer.

Zaznaczył przy tym, że wbrew niektórym informacjom, nie ustalono jeszcze, jaki zespół jest brany pod uwagę. Jest dużo za wcześnie, aby podawać nazwiska. Na pewno czynnikiem decydującym o składzie będzie samopoczucie uczestników wyprawy danego dnia, jak również stopień aklimatyzacji.

"Jak na razie dwie noce w obozie trzecim na 7200 m spędzili Adam Bielecki i Denis Urubko. Potrzeba także, aby zespoły asekurujące miały za sobą przynajmniej jeden nocleg powyżej 7000 m. A o wszystkim i tak zadecydują warunki pogodowe. Karty rozdawać będzie wiatr, z którym się nie wygra. Przy sile 30-40 km/h na wysokości powyżej 7000 m nic się na da zrobić, nie można będzie prowadzić żadnej działalności, a przez najbliższe kilka dni ma wiać na górze ponad 50-60 km/h, więc wszyscy pozostają w bazie" - wyjaśnił 71-letni Majer.

Na to czekanie narzekał Zawada we wspomnianej książce: "Główną trudnością psychologiczną było czekanie na pogodę w górnych obozach, a czekanie w bazie było może jeszcze trudniejsze. Nie ma nic gorszego niż bezczynność wyprawy spowodowana złymi warunkami atmosferycznymi... Twardość i odporność psychniczna, zachowanie równowagi to cechy dla alpinisty równie ważne jak umiejętność wspinaczki technicznej".

Majer zwrócił się z apelem, aby "nie szaleć z atakiem szczytowym". "Wywieranie presji nie jest potrzebne, nie jest mobilizujące. Koledzy wiedzą, w jakim celu tam pojechali, ale tym nadrzędnym jest bezpieczeństwo" - podkreślił.

Również wielokrotnie zwracał na to uwagę kierownik ekspedycji Krzysztof Wielicki, mówiąc: "Szczyt jest ważny, a powrót jeszcze ważniejszy".

Wyprawa na drugi pod względem wysokości szczyt Ziemi (8611 m) jest jednym z najważniejszych przedsięwzięć wysokogórskich w historii. Zimowe wejścia na ośmiotysięczniki stanowią największe, sportowe wyzwania współczesnego himalaizmu.

Z końcem grudnia pod wodzą Wielickiego do Karakorum wyruszyli: Maciej Bedrejczuk, Adam Bielecki, Jarosław Botor (ratownik medyczny), Marek Chmielarski, Rafał Fronia, Janusz Gołąb, Marcin Kaczkan, Artur Małek, Piotr Snopczyński (kierownik bazy), Piotr Tomala, Dariusz Załuski (filmowiec) i Denis Urubko. Na miejscu dołączyło do nich czterech bardzo dobrych - jak ocenił Wielicki - pakistańskich wspinaczy.

Z początkiem lutego z powodów rodzinnych do kraju musiał wrócić Botor, a dwa tygodnie po nim Fronia, który doznał pęknięcia przedramienia w wyniku uderzenia samoistnie spadającym kamieniem w trakcie podchodzenia do obozu pierwszego na 5900 m drogą Basków. Nieco wcześniej w podobny sposób urazu twarzy doznał podczas wspinaczki do "jedynki" Bielecki, który po kilkudniowej przerwie powrócił do działalności górskiej.

K2 było atakowane zimą w ogóle tylko trzykrotnie. Na przełomie 1987 i 1988 roku próbę podjęła międzynarodowa grupa pod kierunkiem Zawady, w 2003 roku ekipą dowodził Wielicki, a w 2012 roku wspinali się Rosjanie. Żadna z tych ekspedycji nie przekroczyła jednak progu 7650 m.

 

« 1 »

Zobacz także

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji

Reklama

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama