Nowy numer 43/2020 Archiwum

Różaniec i baranek

Ten obraz jest hołdem złożonym wielkiemu malarstwu włoskiemu z przełomu XV i XVI wieku. 


Powstał w roku 1840, a wydaje się, jakby był dziełem wielkiego Rafaela. Taka sama jak na płótnach tego mistrza renesansu kompozycja wpisana w trójkąt, ta sama słodycz i delikatność uczuć obecna na twarzach przedstawianych osób, te same czyste barwy. Również tematyka jest bliska dziełom Rafaela, sławnego malarza Madonn.


Matka Boża siedzi na ławce, trzymając na kolanach małego Jezusa i towarzyszącego Mu białego baranka. Dzieciątko dla zabawy nakłada barankowi na szyję różaniec. Maryja patrzy z czułością na Syna. W drugiej ręce trzyma książeczkę do nabożeństwa. Tej beztroskiej chwili zabawy z dzieckiem towarzyszy bowiem modlitwa. Z prawej strony widzimy maryjny symbol – kwiaty białej lilii symbolizującej czystość.


Symbolika obrazu jest bardzo czytelna. Wiadomo, że baranek oznacza Chrystusa. Jako zwierzę składane w starożytnym Izraelu w ofierze, zapowiada Jego zbawczą śmierć. Już św. Jan Chrzciciel, jak czytamy w Ewangelii według św. Jana, nazwał Jezusa Barankiem Bożym, „który gładzi grzech świata” (J 1,29).
Dzieciątko, nakładając barankowi różaniec, spogląda w kierunku Matki, jakby przypominając, że Różaniec to modlitwa maryjna, duchowo jednocząca modlącego się człowieka z osobą Maryi. Razem z Nią, trwając w obecności Bożej, modlący się kontempluje Jezusa i dokonujące się w Nim tajemnice zbawienia.


Głowy Matki Bożej, Dzieciątka i baranka tworzą jedną linię, co sprawia, że kompozycja jest spokojna i harmonijna. Mimo ukrytej w symbolicznej postaci baranka zapowiedzi śmierci obraz jest niezwykle pogodny. Matka i Syn nie myślą o trudnej przyszłości, lecz cieszą się obecną chwilą.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Leszek Śliwa

Zastępca sekretarza redakcji „Gościa Niedzielnego”

Prowadzi stałą rubrykę, w której analizuje malarstwo religijne. Ukończył historię oraz kulturoznawstwo (specjalizacja filmoznawcza) na Uniwersytecie Śląskim. Przez rok uczył historii w liceum. Przez 10 lat pracował w „Gazecie Wyborczej”, najpierw jako dziennikarz sportowy, a potem jako kierownik działu kultury w oddziale katowickim. W „Gościu Niedzielnym” pracuje od 2002 r. Autor książki poświęconej papieżowi Franciszkowi „Franciszek. Papież z końca świata” oraz książki „Jezus. Opowieść na płótnach wielkich mistrzów”, także współautor dwóch innych książek poświęconych malarstwu i kilku tomów „Piłkarskiej Encyklopedii Fuji”. Jego obszar specjalizacji to historia, historia sztuki, dawna broń, film, sport oraz wszystko, co jest związane z Hiszpanią.

Kontakt:
leszek.sliwa@gosc.pl
Więcej artykułów Leszka Śliwy

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także