Blask bijący od trzech Osób Boskich oświetla mu twarz. Karol Boromeusz był arcybiskupem Mediolanu. W 1575 roku, kiedy w tym mieście wybuchła zaraza dżumy, zasłynął z pełnej poświęcenia opieki nad chorymi. Nie tylko fundował przytułki, ale również osobiście pielęgnował zadżumionych. Przeznaczył wszystkie swoje dochody na pomoc dla nich. Nakazał też stałą modlitwę oraz pokutę dla wyproszenia kresu epidemii. Gdy dżuma ustąpiła, zorganizował wielką procesję wynagradzającą. Szedł na jej czele boso. W roku 1602 został beatyfikowany, a w 1610 kanonizowany.