Nowy numer 43/2020 Archiwum

Ostatni taki bard

Rok temu, 20 października 2012 roku, zmarł Przemysław Gintrowski.

Przemka Gintrowskiego zobaczyłem po raz pierwszy w roku 1983. W klubie studenckim Politechniki Śląskiej w Gliwicach koncertowali studenccy piosenkarze. Ktoś przekazał „pocztą pantoflową”, że ma przyjechać Gintrowski. Piosenki wykonywane przez niego razem z Jackiem Kaczmarskim krążyły wtedy na „pirackich” nagraniach rejestrowanych magnetofonem kasetowym. Ledwie można było zrozumieć niektóre słowa, ale w tych piosenkach było coś magnetycznego. Chciałem więc koniecznie zobaczyć koncert. Kaczmarski wtedy przebywał zagranicą i śpiewał w radiu Wolna Europa, Gintrowski występował więc tylko z pianistą Zbyszkiem Łapińskim. Oczywiście do ostatniej chwili nie było wiadomo, czy przyjadą, bo gdyby to oficjalnie ogłoszono, władze pewnie odwołałyby imprezę.

Atmosfera przed występem Gintrowskiego była przyjemna, występy mi się podobały, artyści trochę „dokładali komunie” na co wtedy wszyscy czekali. Na widowni jakiś koleś tak się rozochocił, że wymachiwał marynarą.

Gintrowski stał z boku i czekał na swoją kolej. Czarna duża broda, czarny sweter, czarne spodnie. Kiedy wraz z Łapińskim wyszedł na scenę i zaczął śpiewać, ciarki przeszły mi po plecach. Wszystkie poprzednie występy straciły w moich oczach jakąkolwiek wartość. Ostry głos Gintrowskiego, mocne brzmienie gitary i fortepianu, wspaniała muzyka i wielka poezja tworzyły niesamowitą całość. Zrozumiałem, dlaczego komuna tak ich tępiła. Po takim występie chciało się iść na barykady.

Koleś z fruwającą marynarą gdzieś zniknął, zrozumiał, że to nie jego klimaty. A po występie Gintrowskiego ja wyszedłem, chociaż byli jeszcze kolejni wykonawcy. Po nim jednak wszystko było mdłe i blade.

Potem byłem na wielu koncertach, skompletowałem całą płytotekę Kaczmarskiego i Gintrowskiego. Byli różni, ale wspaniale się uzupełniali. Obaj też byli świetni w tym co robili osobno.

Gintrowski nie był zawodowym muzykiem, ale tworzył prawdziwie profesjonalną muzykę filmową. Nie pisał tekstów, ale jego interpretacje wierszy Herberta, Jastruna czy Czecha (jego „Karola Levittoux” w wykonaniu Gintrowskiego mogę słuchać setki razy) były perfekcyjne.

Kaczmarski żył zaledwie 47 lat, Gintrowski – 61. Zbyt krótko. Łapiński po udarze w 2005 roku wycofał się z życia zawodowego. Pozostały płyty i wspomnienia. Szkoda, że to się tak szybko skończyło.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Leszek Śliwa

Zastępca sekretarza redakcji „Gościa Niedzielnego”

Prowadzi stałą rubrykę, w której analizuje malarstwo religijne. Ukończył historię oraz kulturoznawstwo (specjalizacja filmoznawcza) na Uniwersytecie Śląskim. Przez rok uczył historii w liceum. Przez 10 lat pracował w „Gazecie Wyborczej”, najpierw jako dziennikarz sportowy, a potem jako kierownik działu kultury w oddziale katowickim. W „Gościu Niedzielnym” pracuje od 2002 r. Autor książki poświęconej papieżowi Franciszkowi „Franciszek. Papież z końca świata” oraz książki „Jezus. Opowieść na płótnach wielkich mistrzów”, także współautor dwóch innych książek poświęconych malarstwu i kilku tomów „Piłkarskiej Encyklopedii Fuji”. Jego obszar specjalizacji to historia, historia sztuki, dawna broń, film, sport oraz wszystko, co jest związane z Hiszpanią.

Kontakt:
leszek.sliwa@gosc.pl
Więcej artykułów Leszka Śliwy

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także