Minus pięć w nocy, zero w dzień. Do tego śnieg, wiatr i zachmurzenie. Tak mniej więcej wygląda od kilku miesięcy pogoda w całej diecezji. Niby nic szczególnego, a jednak mamy już połowę kwietnia. W tym czasie rok temu kwitły kwiaty, zieleniły się drzewa, a my chodziliśmy ubrani w lekkie sweterki. Wydaje się, że tym razem nie tylko ludzie, ale i przyroda cierpi na niekończącym się – zdawałoby się – oziębieniu. Czy aby na pewno? Wszystko bowiem wskazuje na to, że zarówno ci, którzy na zimie i zimnie zarabiają, jak i ci, którzy na wiosnę czekają jak na zbawienie, wcale nie przejmują się aurą. Jak to możliwe?