Najnowsze Wydania
-
GN 20/2026 Dokument:(9718961,Nie zmieniajcie nam nauki)
-
GN 19/2026 Dokument:(9708121,Dwie herezje w jednym numerze)
-
GN 18/2026 Dokument:(9695028,Kościół jest analogowy)
-
Historia Kościoła (15) 03/2026 Dokument:(9690225,Leon XIV czyta św. Augustyna Donaldowi Trumpowi. Edytorial nowego numeru „Historii Kościoła”)
-
GN 17/2026 Dokument:(9685120,Zajęcie podwyższonego ryzyka)
Wyszukano wyników: 3411
Nim zmartwychwstanę
Wielki Post. Znamy dobrze to powiedzenie: „święta, święta i po świętach”. Radosne chwile odpoczynku spędzone z bliskimi przeminą szybko. Co zatem zrobić,aby z Wielkanocy zostało w nas coś więcej niż tylko kolejne centymetry tu i ówdzie, odnalezione w klimacie powrotu do tzw. szarej rzeczywistości? Do świąt trzeba się przygotować. Diecezjalnych na to sposobów jest sporo.
Drugie pokolenie w drodze
30 lat pieszej pielgrzymki. – Czasami niefrasobliwy pielgrzym w czasie modlitwy wtrącał jakiś tekst, po którym pokładaliśmy się ze śmiechu. Raz, w czasie Litanii Loretańskiej padło: „Dom(n)ie Złoty”, na co ktoś krzyknął: „Już biegnę!”, co zupełnie rozłożyło modlącą się grupę – wspomina Danuta Pożarycka-Kałagaty.
Kiedyś czeladników było wielu
Ginące zawody. – Za czasów mojej młodości w mieście było coś koło 12 szewców, 5 kowali, 9 krawców, 6 piekarzy, 4 zdunów i 6 fryzjerów. Nietrudno było też spotkać kominiarzy, malarzy, kaletników, rymarzy, a nawet kołodziejów. Dziś wszystkich, poza fryzjerami, można policzyć na palcach – mówi ze smutkiem Emilia Łopatka.
