1. Chodzi o to, aby żyć w obecności Boga. Wszak „w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17,28). Lubię wyrażenie Abrahama J. Heschela: „Wiara to rumieniec wywołany obecnością Boga”. Modlitwa to odpowiedź na ten rumieniec. Świeżo kanonizowany kard. John Henry Newman mówił, że ratunkiem dla chrześcijan żyjących pod sekularyzacyjną presją jest uczenie się życia w obecności Boga. „Musi nam wejść w krew poczucie, że jesteśmy w obecności Boga, że On patrzy na to, co robimy. I upodobanie w tym Jego spojrzeniu, pokochanie Go, rozsmakowanie się w tej myśli: »Ty, Boże, patrzysz na mnie«”. Kardynał Robert Sarah w najnowszej książce podkreśla, że „bez zjednoczenia z Bogiem wszelkie przedsięwzięcie mające umocnić Kościół i wiarę okaże się daremne. Bez modlitwy będziemy cymbałami brzmiącymi. Zniżymy się do rzędu medialnych kuglarzy, którzy robią wiele hałasu, a wytwarzają tylko pustkę”.

Przekonali się o tym Izraelici po dotarciu do oazy Refidim. Tam czekało na nich rozczarowanie, które spotęgowało zmęczenie wędrówką przez pustynię. Nie było wody do picia, choć pragnienie doskwierało. Zmęczenie jest często rezultatem nieugaszonych pragnień, oznaką wewnętrznych pretensji: nie to miało się wydarzyć, nie taki miałeś być. Ludzie pytali w sercu: „Czy jest Bóg, czy Go nie ma?”. W chwili znużenia i nurtujących wątpliwości, gdy człowieka ogarniają słabość i zniechęcenie, nagle nadciąga Amalek, perfidny wróg. Boleśnie wykorzystuje popełniony błąd. W czym tkwi ów błąd? W chwilowym zwątpieniu w miłość Boga, w nagłym odstąpieniu od Bożych przykazań. Z Panem Bogiem jest jak z ojcem niosącym syna na ramionach. Synek, dostrzegając jakąś rzecz na ziemi, prosi: Ojcze, weź tę rzecz i podaj mi ją. Ojciec sięga po jedną, po drugą, po trzecią rzecz. Malec się do tego przyzwyczaja i gdy w pewnej chwili ktoś przechodzi, synek pyta: „Czy widziałeś gdzieś mego ojca?”. Ojciec reaguje na to zdziwieniem: „Nie wiesz, gdzie jestem?”, zrzuca syna z ramion na ziemię, nadbiega wtedy pies i gryzie tamtego.

Takim pismem na przykład dla muzułmanów jest Koran i takim dla hinduistów są księgi Wedy. Żydzi mają Biblię, z Torą, naukami proroków i pismami dydaktycznymi. Tę świętą księgę, co prawda większą o 7 pism, przejęliśmy my, chrześcijanie, a potem uzupełniliśmy ją o 27 ksiąg, które tworzą nasz Nowy Testament. W ten sposób powstała chrześcijańska Biblia – Stary i Nowy Testament, liczący w wersji Biblii Tysiąclecia, najbardziej popularnego tłumaczenia w języku polskim, 73 księgi. Kanon ksiąg biblijnych ostatecznie i dogmatycznie określił Sobór Trydencki w 1546 roku. Pismo Święte traktujemy jako podstawowe źródło objawienia, zbiór pism natchnionych przez Pana Boga. Ale tutaj warto zapytać, czy sama Biblia jest świadoma swego natchnienia i objawienia pochodzącego od samego Pana Boga. Pytanie jest bardzo ważne, bo jeśli sama Biblia nie ma śladów, dowodów czy argumentów pochodzenia od Boga, byłaby pismem niewiele wartym, niczym nie różniącym się od wielu zachowanych tekstów starożytności. Pytanie dotyczy najpierw tak zwanych wewnętrznych kryteriów, a więc tego, czy Pismo Święte posiada teksty dowodzące świadomości asystencji Ducha Świętego podczas powstawania jego tekstów. I tutaj koronnym argumentem jest dzisiejszy fragment drugiego czytania. Potwierdza to stwierdzenie: „Wszelkie Pismo jest przez Boga natchnione i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do wychowania w sprawiedliwości”.

Krucha będzie nasza wiara, jeśli nie uwierzymy Bogu, jeśli nie zdamy sobie sprawy, jak żywe i skuteczne jest Jego słowo. Nie będziemy wtedy wypełniać przykazań z powodu miłości do Niego i ludzi, lecz z rozsądku lub – co gorsza – ze ślepego przymusu. Jak ustrzec się tego, pokazuje Bóg w dzisiejszej liturgii słowa. Przypowieść o niesprawiedliwym sędzi, psalm oraz historia modlitwy Mojżesza uczą nas, abyśmy korzystali z mocy Boga, z Jego protekcji i pomocy. Droga ta nie jest łatwa, bo ukierunkowana na miłość do Boga, która powiązana jest z umiłowaniem bliźniego. Nasze serce może to odczuć wtedy, gdy uświadomimy sobie, że Bóg uczynił nam wielkie rzeczy, że działa i czyni cuda i nas ochrania. Czyż nie są to największe dowody miłości? Jakie to szczęście mieć wszechmocnego i najmądrzejszego Ojca. Nieszczęściem jest w to nie uwierzyć i z tego nie korzystać. Tak więc uwierzmy Jezusowi za namową św. Pawła z drugiego czytania. Sprawdzajmy stale, poprzez kontakt z Pismem Świętym, czy nasze pragnienia są słuszne. Wtedy zrozumiemy, że Bóg jest dobry i najbardziej umiłował nas. Świadomość tego pomoże nam w szczerym pokochaniu Go. •