Nie wystarczy doznać cudu, należy utrwalić jego efekt w postawie zaufania względem Wybawcy. Ktoś może doznać łaski, a nie stanie się uczniem. Uczeń Boga musi nauczyć się słuchać: Szema Izrael – słuchaj! To pierwsze przykazanie, od którego rozpoczyna Bóg swoją terapię Słowem, zastosowaną względem ukochanego ludu. Wcześniej przemówił do niego wydarzeniami, teraz mówi do jego serca. Maryja na jednym ze swych najwcześniejszych wizerunków w katakumbach rzymskich trzyma palec na ustach i ma wyeksponowane ucho. Tak postępuje uczeń Pana.

Wspólnotę w tym miejscu założył św. Paweł podczas swej wizyty w czasie drugiej podróży misyjnej. Apostoł odszedł z Koryntu, a w mieście i wśród uczniów Chrystusa pojawili się wrogowie jego misji. W efekcie wspólnota podzieliła się na cztery zwalczające się ugrupowania. Liderzy powoływali się na Pawła, na Kefasa, na Apollosa i na Chrystusa. Szukając jedności, chrześcijanie z Koryntu wysłali delegację do Efezu, bo tam przebywał św. Paweł. Jako delegatów wybrano Fortunata, Stefanasa i Achaika. Trudno dociec, czy każdy w nich należał do określonej grupy. Zdaje się, że jakoś reprezentowali wszystkich podzielonych chrześcijan.

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie oraz siedzących za stołami bankierów. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powyrzucał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu Ojca mego targowiska”. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Gorliwość o dom Twój pożera Mnie”.

W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?” Jezus dał im taką odpowiedź: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”.

Powiedzieli do Niego Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?”

On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Kiedy zaś przebywał w Jerozolimie w czasie Paschy, w dniu świątecznym, wielu uwierzyło w imię Jego, widząc znaki, które czynił. Jezus natomiast nie zwierzał się im, bo dobrze wszystkich znał i nie potrzebował niczyjego świadectwa o człowieku. Sam bowiem wiedział, co się kryje w człowieku.

Ten fragment pokazał mi, że wszystkie emocje są „Boże” i wściekłość czy kłótnia wcale nie musi być czymś z założenia złym. Nauczyłam się, że emocje nie dzielą się na dobre i złe. One po prostu są. To, że odczuwamy złość lub chce nam się płakać, nie jest dziełem przypadku, który powinniśmy zignorować. To część nas, którą mamy prawo wydostać na zewnątrz. Oczywiście nie chodzi tu o bezsensowne wpadanie w furię, ale o umiejętne wykorzystywanie palety emocji, które mamy, do stawania w szczerości. Szczególnie ostatnio odkrywam to na modlitwie. Nauczyłam się, że Bóg nie chce wysłuchiwać ode mnie w kółko idealnych formułek, w które układam słowa, tak jak wydaje mi się, że będą brzmiały najlepiej. On jest gotowy przyjąć moją złość, zawód, niepowodzenie w różnych sprawach – wszystko. I myślę, że woli szczere narzekanie i wybuch emocji od sztucznego: „Nie, nie, jest OK, wytrzymam”. Modlitwę „Jezu, ufam Tobie” poszerzam zależnie od sytuacji, czasem o przyznanie się do małej wiary, czasem o narzekanie, że nie jest tak, jak bym chciała, ale kocham i ufam mimo to. Myślę, że taka modlitwa pogłębia moją relację z Bogiem – w końcu rozmawiając z prawdziwym przyjacielem, nie powtarzamy przy każdym spotkaniu: „Witaj, szanowny Tomku, wiem, że wszystko będzie dobrze”. W prawdziwej przyjaźni nie boimy się pokazać wszystkiego, co naprawdę dzieje się w naszym wnętrzu.