Maria Przełomiec: Spędziłeś kilka lat w Kolonii Karnej nr 1 w Nowopołocku, nazywanej potocznie „czerwonym łagrem” i uznawanej za najcięższą na Białorusi. Jak wyglądała Twoja codzienność i co było najtrudniejsze?

Andrzej Poczobut: Zgodnie z regulaminem kolonii: o 5 pobudka – dzień się zaczynał, o 21.00 dzień się kończył, w połowie dnia spacer – zwykle 15 minut, 3 posiłki, 2 apele. Jeżeli siedzisz w karcerze, to nie ma spaceru i śpisz na deskach. Ja w zasadzie cały czas trzymany byłem w jednej celi, a kiedy władze zorientowały się, że chętnie rozmawiam ze współwięźniami, odseparowały mnie, byłem sam. To było bardzo trudne.

Czego Ci najbardziej brakowało?