Działająca nielegalnie i wielokrotnie represjonowana przez władze Cesarstwa Rzymskiego wspólnota chrześcijan w każdym kolejnym papieżu widziała przede wszystkim autorytet moralny i honorowe pierwszeństwo wśród innych biskupów tamtej doby. Nie miał on jednak formalnej jurysdykcji nad poszczególnymi Kościołami lokalnymi. Jednak już wówczas biskup Rzymu zarządzał majątkiem rzymskiej wspólnoty i organizował pomoc dla potrzebujących gmin. Jego kompetencje nie wynikały z formalnej jurysdykcji, lecz z prymatu Piotrowego, który był uznawany w całym chrześcijańskim świecie.