Nowy numer 3/2021 Archiwum

Cud nienaruszonych ciał

Gdy półtora roku po śmierci ekshumowano ciało św. Jana od Krzyża, okazało się, że jest nienaruszone. A gdy przeor odciął palec prawej dłoni świętego na relikwie, wypłynęła świeża krew.

Odmłodzenie, piękny zapach, świeże płyny ustrojowe czy cudowne światło... – to zjawiska, jakie dotyczą ciał zmarłych w opinii świętości, które w cudowny sposób nie uległy zniszczeniu. Cudowny, ponieważ nie da się tego wytłumaczyć w sposób naukowy. W świetle wiary taka „konserwacja” ciała jest skutkiem bezpośredniej interwencji Boga. Zjawisko to obszernie opisuje Giuseppe Fallica w książce pt. „Niezniszczalni. 2000 lat dziejów cudu nienaruszonych ciał” (Wyd. AA). Autor opisuje 587 udokumentowanych przypadków zachowania ciał świętych, błogosławionych i sług Bożych w stanie nienaruszonym. Zaczyna od męczennika św. Nazariusza, który zmarł ok. 76 r., a kończy na misjonarzu słudze Bożym Odoryku d’Andrei, zmarłym w 1990 r.

Ciała jak żywe

Cudowna „konserwacja” ciał ma kilka charakterystycznych cech. Jedną z nich jest zachowanie elastyczności, koloru i świeżości ciała w stanie podobnym jak przed śmiercią. U niektórych nawet wiele lat po pochówku stwierdzono obecność płynącej krwi, normalną wagę ciała i pogodny wygląd przypominający osobę we śnie. Są przypadki nienaruszonych wilgotnych organów wewnętrznych. Na przykład u św. Marii Józefy Rosello, która zmarła w 1880 r., 58 lat później dwóch lekarzy oficjalnie badało jej szczątki. Stwierdzili, że serce św. Marii ma cechy człowieka, który zmarł niedawno.

Jeszcze bardziej tajemnicze jest zjawisko zachowywania w stanie nienaruszonym tylko części ciała. Tak jest na przykład ze św. Antonim Padewskim (zm. 1231). W jego przypadku nie uległy zniszczeniu tylko język i struny głosowe. W stanie nienaruszonym zachowały się też serce św. Józefa Kalasancjusza (zm. 1648), mózg św. Małgorzaty Marii Alacoque (zm. 1690) czy oczy św. Rosaliny z Villeneuve (zm. 1329). Według teologów w ten sposób Bóg niejako uhonorował tę część ciała, która jakoś wyróżniała daną osobę za życia.

« 1 2 3 4 »
oceń artykuł Pobieranie..

Bogumił Łoziński

Zastępca redaktora naczelnego „Gościa Niedzielnego”, kierownik działu „Polska”.
Pracował m.in. w Katolickiej Agencji Informacyjnej jako szef działu krajowego, oraz w „Dzienniku” jako dziennikarz i publicysta. Wyróżniony Medalem Pamiątkowym Prymasa Polski (2006) oraz tytułem Mecenas Polskiej Ekologii w X edycji Narodowego Konkursu Ekologicznego „Przyjaźni środowisku” (2009). Ma na swoim koncie dziesiątki wywiadów z polskimi hierarchami, a także z kard. Josephem Ratzingerem (2004) i prof. Leszkiem Kołakowskim (2008). Autor publikacji książkowych, m.in. bestelleru „Leksykon zakonów w Polsce”. Hobby: piłka nożna, lekkoatletyka, żeglarstwo. Jego obszar specjalizacji to tematyka religijna, światopoglądowa i historyczna, a także społeczno-polityczna i ekologiczna.

Kontakt:
bogumil.lozinski@gosc.pl
Więcej artykułów Bogumiła Łozińskiego

 

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Zobacz także