Nowy numer 2/2021 Archiwum

Był człowiekiem wielkiej gorliwości, jeśli chodzi o zbawienie dusz

Pozbawiony słuchu i cierpiący fizycznie, resztę lat spędził na modlitwie i kontemplacji.

Honorat, a dokładnie Wacław Koźmiński, urodził się w rodzinie inteligenckiej w 1829 r. w Białej Podlaskiej. Miał brata i dwie młodsze siostry. Maturę uzyskał w Płocku, po czym studiował na wydziale budownictwa przy Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie. 

W roku 1846 został aresztowany pod zarzutem udziału w spisku i osadzony w Cytadeli Warszawskiej. Tam ciężko zachorował. Powracając do zdrowia, przemyślał dokładnie swoje życie i nawrócił się. Uwolniony z więzienia po niemal roku, podjął dalsze studia, a jednocześnie prowadził bardzo surowy tryb życia. 

Mówi o. Stanisław Tasiemski, dominikanin. 




Ostatecznie Honorat osiadł w Nowym Mieście nad Pilicą. Prowadził intensywną pracę pisarską, zabierał głos w aktualnych sprawach, zajmował się zagadnieniami społecznymi. Pozbawiony słuchu i cierpiący fizycznie resztę lat spędził na modlitwie i kontemplacji. Wyczerpany pracą apostolską zmarł w opinii świętości 16 grudnia 1916 r. 

16 października 1988 r. beatyfikował go św. Jan Paweł II. Honorat jest głównym patronem diecezji łowickiej. W ikonografii przedstawiany jest w habicie kapucynów.

« 1 »

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama