Jezus zszedł z Dwunastoma na dół i zatrzymał się na równinie; był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu.

Ta odpowiedziała: „Sam się lub!”. Oto przykład wielu naszych porażek na polu uczuciowości. Pragniemy mieć innych na własność, a jednocześnie nie chcemy paść ofiarą niczyjej zaborczości. Skąd ten głód drugiego i jednocześnie obawa przed nim? Czemu nasze życie – gdy chodzi o relacje – wciąż balansuje między błogosławieństwem i przekleństwem? Dlaczego zasługują one najczęściej na diagnozę Dostojewskiego: oni tak się kochają, jakby się nienawidzili?

I to do nich założyciel korynckiej wspólnoty kieruje pytanie: „Jeżeli głosi się, że Chrystus zmartwychwstał, to dlaczego twierdzą niektórzy spośród was, że nie ma zmartwychwstania?”. Ta prawda – jeśli spojrzymy na ówczesny kontekst kulturowy – była wyjątkowo trudna do zaakceptowania. Dobrze ilustruje to wizyta św. Pawła w Atenach. Tam apostoł uczył o „nieznanym Bogu”. I był słuchany przez przedstawicieli intelektualnych elit do momentu, gdy powiedział o zmartwychwstaniu. „Gdy usłyszeli o zmartwychwstaniu, jedni się wyśmiewali, a inni powiedzieli »Posłuchamy cię o tym innym razem«”.

Każdy z nas potrzebuje bliskich osób, bo gdy pojawia się problem, możemy liczyć na wsparcie. W szczęśliwej chwili mamy z kim podzielić się radością, a gdy zaznajemy niesprawiedliwości, wiemy, że jest ktoś, kto stanie po naszej stronie. Co gdy my chcemy ofiarować komuś całego siebie, a w zamian otrzymujemy odrzucenie i pęknięte serce? Brak akceptacji, poczucia przynależności i wzgardzenie naszymi uczuciami to trudne doświadczenia i nie każdy potrafi sobie z nimi poradzić. Z pomocą przychodzi wtedy Bóg, ofiarując swoją bezwarunkową miłość. Bo Jemu można zaufać. On nigdy nie wzgardzi naszymi uczuciami. Nawet jeśli zbłądzimy i będziemy siebie lub innego człowieka stawiać wyżej niż Pana, pozwoli nam wrócić. Jednak każde takie doświadczenie może umocnić nas w wierze. Bóg zapewnia nas, że każde cierpienie tylko wzmacnia w drodze do wieczności. Lecz błogosławiony będzie ten, kto nie odwraca się od Jezusa Chrystusa i dojrzewa w Jego chwale.