Nowy numer 2/2021 Archiwum

Pomilczmy więcej przed Wigilią

Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. A zostałem posłany, aby mówić z tobą… Łk 1,19

Łk 1, 5-25

Za czasów Heroda, króla Judei, żył pewien kapłan, imieniem Zachariasz, z oddziału Abiasza. Miał on żonę z rodu Aarona, a na imię było jej Elżbieta. Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pańskich. Nie mieli jednak dziecka, ponieważ Elżbieta była niepłodna; oboje zaś już posunęli się w latach.

Kiedy Zachariasz według wyznaczonej dla swego oddziału kolei pełnił służbę kapłańską przed Bogiem, jemu zgodnie ze zwyczajem kapłańskim przypadł w udziale los, żeby wejść do przybytku Pańskiego i złożyć ofiarę kadzenia. A cały lud modlił się na zewnątrz w czasie ofiary kadzenia.

Wtedy ukazał mu się anioł Pański, stojący po prawej stronie ołtarza kadzenia. Przeraził się na ten widok Zachariasz i strach padł na niego. Lecz anioł rzekł do niego: «Nie bój się, Zachariaszu! Twoja prośba została wysłuchana: żona twoja, Elżbieta, urodzi ci syna i nadasz mu imię Jan. Będzie to dla ciebie radość i wesele; i wielu cieszyć się będzie z jego narodzin. Będzie bowiem wielki w oczach Pana; wina i sycery pić nie będzie i już w łonie matki napełniony zostanie Duchem Świętym. Wielu spośród synów Izraela nawróci do Pana, ich Boga; on sam pójdzie przed Nim w duchu i z mocą Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych do rozwagi sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały». Na to rzekł Zachariasz do Anioła: «Po czym to poznam? Bo sam jestem już stary i moja żona jest w podeszłym wieku».

Odpowiedział mu Anioł: «Ja jestem Gabriel, stojący przed Bogiem. I zostałem posłany, aby mówić z tobą i oznajmić ci tę radosną nowinę. A oto będziesz niemy i nie będziesz mógł mówić aż do dnia, w którym się to stanie, bo nie uwierzyłeś moim słowom, które się spełnią w swoim czasie».

Lud tymczasem czekał na Zachariasza i dziwił się, że tak długo zatrzymuje się w przybytku. Kiedy wyszedł, nie mógł do nich mówić, zrozumieli więc, że miał widzenie w przybytku. On zaś dawał im znaki i pozostał niemy.

A gdy upłynęły dni jego posługi kapłańskiej, powrócił do swego domu. Potem żona jego, Elżbieta, poczęła i kryła się z tym przez pięć miesięcy, mówiąc: «Tak uczynił mi Pan wówczas, kiedy wejrzał łaskawie, by zdjąć ze mnie hańbę wśród ludzi».

Ja jestem Gabriel, który stoję przed Bogiem. A zostałem posłany, aby mówić z tobą… Łk 1,19

Gabriel znaczy „stojący przed Bogiem”, Zachariasz oznacza „Jahwe pamięta”. W scenie, którą dzisiaj proponuje Ewangelia, spotykają się dwie rzeczywistości: ten, który wie, jaki jest Bóg, bo stoi przed Nim (czyli anioł), i ten, który ma być znakiem pamięci Boga o człowieku w historii świata. Zachariasz jest kapłanem, czyli kimś, kto podtrzymuje u innych pamięć o Bogu. Ale w chwili zwiastowania nie dowierza, jego rozgadane serce odwraca się od wiary w moc Boga, zaczyna się bać. Jakże inne jest to zwiastowanie od zwiastowania Maryi. Jak bardzo ta scena pokazuje nam, że kondycja Zachariasza, człowieka, który wiele głosi, nie jest mocna, tak jak kondycja Maryi, która rozważa, przyjmuje i w milczeniu czeka. Rozważanie i milczenie są dzisiaj dla nas drogą do Boga, sposobem na oczekiwanie przyjścia Pana. Pomilczmy więcej przed Wigilią.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama