Nowy numer 43/2020 Archiwum

Ładne opakowanie

Trudno go sobie wyobrazić. Z jednej strony tak bardzo obrósł legendami i tak kwieciście opisano jego życie, że wydaje się postacią nierealną.

Z drugiej – miał tak wielki wpływ na życie Kościoła w XIII i następnych wiekach, że trudno nie zaliczyć go do grona najwybitniejszych postaci. Najpierw zgromadził wokół siebie 5 tysięcy ludzi, którzy porzucili dla niego domy. W ciągu następnych wieków poszły za nim miliony. W jego rodzinnym mieście papieże spotykają się z przedstawicielami innych religii. Słowa jego modlitw przetłumaczono na wszystkie chyba języki świata. Podręczniki literatury, teologii czy filozofii zawierają pokaźne wpisy o tym geniuszu, który nazywał siebie… idiotą.

Święty Franciszek to jeden z tych, których „nie da się nie kochać”. Barwna młodość, dramatyczne nawrócenie, radykalna przemiana. To może się podobać. Jeśli dodać do tego jeszcze rozmowy z wilkami, spotkanie z sułtanem, miłość do przyrody i skrajne ubóstwo – mamy przepis na popularnego świętego z obrazka. Do takiego to można się modlić! Mało kto jednak pamięta, że Giovanni Bernardone, czyli późniejszy święty Franciszek, przemierzał umbryjskie (i nie tylko) szlaki z okrzykiem rozpaczy: „l’amour n’est pas aimé!” – miłość nie jest kochana. I mało kto pewnie kojarzy, że w krzyku tym, podobnie jak w całym życiu świętego, najpierwszą z miłości był Bóg. Zrozumienie własnych błędów, nawrócenie, przemiana serca – oto sedno narodzin świętego Franciszka z grzesznego Jana Bernardone.

Obchodząc jego wspomnienie, ale i przygotowując się do przyjęcia zapowiadanej encykliki papieża Franciszka, świętemu Franciszkowi właśnie poświęconej (oraz idei, jak informują media, powszechnego braterstwa), pamiętajmy i nie bójmy się o tym mówić: nazywany Biedaczyną z Asyżu ten święty nie był słodkim i czułym miłośnikiem „zwierzątek”, budowniczym „kościółka”, średniowiecznym ekologiem. Nie poezja, pieśni czy przypowiastki i nie „kwiatki” były jego największym atutem. Franciszek był autentycznym mistykiem, pokutnikiem i – jak piszemy w bieżącym numerze „Gościa Niedzielnego (ss. 16–19) – choć dziś stawiamy mu pomniki z nieodłącznymi gruchającymi gołąbkami, to dla pierwszych braci jego życie było nie lada wyzwaniem. Tak jak nie lada wyzwaniem zawsze było, będzie i musi być autentyczne życie wiarą. Niekoniecznie ładnie opakowane. •

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Ks. Adam Pawlaszczyk

Redaktor naczelny „Gościa Niedzielnego”, dyrektor Instytutu Gość Media.

Święcenia kapłańskie przyjął w 1998 r. W latach 1998-2005 pracował w duszpasterstwie parafialnym, po czym podjął posługę w Sądzie Metropolitalnym w Katowicach. W latach 2012-2014 był kanclerzem Kurii Metropolitalnej w Katowicach. Od 1 lutego 2014 r. pełnił funkcję oficjała Sądu Metropolitalnego. W 2010 r. obronił pracę doktorską na Wydziale Prawa Kanonicznego UKSW w Warszawie i uzyskał stopień naukowy doktora nauk prawnych w zakresie prawa kanonicznego. Współpracował z Wydziałem Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego i Wydziałem Duszpasterstwa Rodzin Kurii Metropolitalnej w Katowicach w ramach formacji duchownych i świeckich w zakresie kościelnego prawa małżeńskiego oraz teorii prawa kościelnego. Szczególnie zainteresowany literaturą i muzyką, autor poezji, tekstów pieśni religijnych, artykułów i felietonów, współpracował z TVP, Radiem Katowice i Radiem eM.

Więcej artykułów ks. Adama Pawlaszczyka

Zobacz także