Będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się. Łk 15

Najtrudniej czasem uwierzyć, że można naprawdę zacząć od nowa. Człowiek nosi w sobie pamięć błędów, słów, które zraniły, decyzji, których nie da się cofnąć. Zdarza się, że większym ciężarem niż sama wina jest przekonanie, że już nic się nie zmieni. Tymczasem Bóg nie męczy się przebaczaniem. Nie wypomina, nie prowadzi rachunku krzywd, nie czeka na idealne usprawiedliwienia. Jego miłosierdzie nie jest jedynie gestem, ale postawą, jest gotowością, by przyjąć człowieka takim, jaki wraca: poranionym, zawstydzonym, niepewnym.

Opowieść o synu, który odszedł, pokazuje coś jeszcze, że powrót zaczyna się od decyzji. Nikt nie zmusza do zmiany, ale zawsze istnieje droga powrotu. I co najważniejsze, po drugiej stronie nie stoi surowy sędzia, lecz Ojciec, który wychodzi naprzeciw.

Może więc najbardziej poruszające nie jest to, że człowiek potrafi odejść daleko, ale że zawsze może wrócić. A jeszcze bardziej, że zostaje przyjęty nie jak najemnik, lecz jak dziecko. W tym właśnie objawia się serce Boga, w miłości, która nie przekreśla, lecz podnosi i przywraca godność.