Uchodźcami wojskowymi i cywilnymi zajęły się ministerstwa, agendy rządowe i propolskie organizacje społeczne. Natomiast duchownymi jako pierwszy zaopiekował się paulin o. Michał Zembrzuski. Był prowincjałem zakonu paulinów na Węgrzech, z siedzibą w budańskim klasztorze na Górze św. Gellérta. On też zainicjował zorganizowaną opiekę duszpasterską nad uchodźcami. Na początku listopada 1939 pałeczkę po nim przejął biskup włocławski Karol M. Radoński. Dzięki życzliwości prymasa kard. Jusztiniána Serédiego i wsparciu Episkopatu Królestwa Węgier szybko utworzono Katolickie Duszpasterstwo nad Uchodźcami Polskimi. 
Już 3 października odbyła się pierwsza Konferencja Episkopatu poświęcona polskim duchownym. Kardynał Serédi wiedział, że jego Kościół musi pomóc polskim współbraciom, aby oni z kolei jak najprędzej objęli opieką duszpasterską swoich rodaków. Zgodnie z ustaleniami nasi księża uzyskali zezwolenia na prowadzenie posługi duszpasterskiej w diecezjach. Po interwencji prymasa u najwyższych władz duchowni otrzymali prawo do zamieszkania poza obozami oraz do bezpłatnego korzystania z publicznej komunikacji na terenie całego kraju. Było to wielkie ułatwienie, zważywszy na liczebność obozów i ich rozproszenie. Kapelani zostali podporządkowani biskupowi polowemu Istvánowi Hászowi. Po drugiej Konferencji Episkopatu (marzec 1940) nasi duszpasterze mogli już udzielać wszystkich sakramentów, celebrować niedzielne i świąteczne Msze św. oraz odprawiać polskie nabożeństwa i organizować uroczystości religijne w węgierskich kościołach parafialnych.