Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jezus powiedział do swoich uczniów: „To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy kto życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał, aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje”.

J 15,12-16

Jezus nie daje się wciągnąć w prawniczy spór faryzeuszów o rozwód. Zamiast dyskutować o wyjątkach, wraca do początku – do zamysłu Boga. Miłość bowiem nie rodzi się z paragrafów, ale z daru z siebie. Problemem nie tyle jest list rozwodowy, co zatwardziałość serca. To ona sprawia, że człowiek przestaje słuchać, przebaczać i walczyć o relację. Dotyczy to nie tylko małżeństw. Każda więź – z Bogiem i z drugim człowiekiem – rozpada się najpierw w sercu. Tam, gdzie zamiast zaufania pojawia się pycha, zamiast przebaczenia – rozliczanie, a zamiast dialogu – milczenie. Prawdziwa miłość nie jest chwilowym uczuciem, lecz powołaniem. Wymaga wierności, cierpliwości i codziennego wyboru. Tak samo jest z drogą małżeństwa, kapłaństwa czy życia konsekrowanego – każda z nich ma sens tylko wtedy, gdy staje się odpowiedzią na Boże wezwanie, a nie jedynie realizacją własnych planów.