Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze.

Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje.

Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne.

Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Mt 18,23

Jezus kieruje naszą uwagę na glebę, nie na ziarno, które jest zawsze dobre. To samo słowo Boże trafia do wszystkich. Różnica nie tkwi w jakości ziarna, ale w gotowości serca do jego przyjęcia. Jezus nie oczekuje od nas doskonałości, ale żyzności. Dobra ziemia nie jest idealna. Jest po prostu otwarta, cierpliwa i gotowa pozwolić ziarnu wzrastać. Nie wydaje owocu od razu. Potrzeba czasu, ciszy i wytrwałości.

Można mieć serce jak droga – twarde od pośpiechu, nieustannie udeptywane przez tysiące spraw. Wtedy słowo nawet nie zdąży zapuścić korzeni. Można mieć serce skaliste – pełne emocji i zachwytu, ale bez wytrwałości. Jest też serce porośnięte cierniami, które nie odrzuca Boga, lecz daje Mu zbyt mało miejsca. Słowo nie ginie od razu. Powoli zostaje zagłuszone przez to, co wydaje się pilniejsze. Nie pytaj zatem, ile razy usłyszałeś Ewangelię, lecz ile razy pozwoliłeś jej zmienić swoje życie. I jaka jest gleba twojego serca.