W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami:
«Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.

Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić».

Mt 11, 25-27

To jeden z tych fragmentów, które na chwilę uchylają rąbka tajemnicy głębokiej i intymnej relacji Jezusa z Ojcem. Niewiele wiemy o tym, jak wyglądały te chwile modlitwy. Ewangelia pokazuje jednak, że przed wieloma ważnymi wydarzeniami – wyborem Dwunastu, nauczaniem uczniów modlitwy „Ojcze nasz”, głoszeniem tłumom czy pojmaniem w Getsemani – Jezus odchodził, by na osobności trwać przed Ojcem. Objawia się tu wyjątkowość tej relacji. To dla nas podpowiedź i przestroga, aby życia nie układać wyłącznie po swojemu, lecz szukać w nim woli Boga. Naszym zadaniem jest wpatrywać się w Chrystusa i od Niego uczyć się synowskiego zaufania oraz kontemplowania Ojca. Panie, objaw nam drogę do Ojca!